تبلیغات
تبلیغات رایگان X
پر حرف - رباعی، غزل و دوبیتی
رنجور باش تا تغییر میسر شود
درباره وبلاگ

آرشیو

طبقه بندی

آخرین پستها

پیوندها

پیوندهای روزانه

نویسندگان

ابر برچسبها

نظرسنجی

آمار وبلاگ

Admin Logo
themebox

این قافله عمر عجب می گذرد                               

                                                            دریاب دمی که با طرب می گذرد

ساقی غم فردای حریفان چه خوری                    

                                                            پیش آر پیاله را که شب می گذرد

«خیام نیشابوری»

 

 

امشب به قصه ی دل من گوش می کنی 

           
                                                               فردا مرا چو قصه فراموش می کنی
 
این در همیشه در صدف روزگار نیست                             
 
                                                               می گویمت ولی توکجا گوش می کنی
 
دستم نمی رسد که در آغوش گیرمت                          
                                    
                                                                ای ماه با که دست در آغوش می کنی
 
در ساغر تو چیست که با جرعه ی نخست                      
 
                                                                هشیار و مست را همه مدهوش می کنی
 
می جوش می زند به دل خم بیا ببین                             
                         
                                                                یادی اگر ز خون سیاووش می کنی 
 
گر گوش می کنی سخنی خوش بگویمت                    
 
                                                                بهتر ز گوهری که تودر گوش می کنی 
 
جام جهان ز خون دل عاشقان پر است                
 
                                                               حرمت نگاه دار اگرش نوش می کنی
 
سایه چو شمع شعله در افکنده ای به جمع                  
 
                                                                زین داستان که با لب خاموش می کنی
 
«ه.الف سایه»
 
 
 
 
ز  دستم  رفتی ای عهد جوانی                        
 
                                                     مرا  شد بی تو  تیره  زندگانی
 
خبر داری که پیری کشت  فایز                         
               
                                                     دریغا    باز   می آمد    جوانی
 
«فایز دشتی» 
 
 
 
 
نمی دانم در چه حالم درکجایم                         
 
                                                  کجایم  می کشاند    ناخدایم          
   
رود  فایز  چنین راهی  به ناچار                      
                                           
                                                  برد آنجا که می خواهد خدایم
 
«فایز دشتی»
 
 
 
 
زدست دیده و دل هر دو فریاد                       
 
                                                  که هر چه دیده بیند دل کند یاد
 
بسازم خنجری نیشش ز فولاد                   
 
                                                  زنم بر دیده تا دل گردد آزاد
 
«باباطاهر عریان»


نوشته شده توسط :پیمان
پنجشنبه 12 خرداد 1390-11:20 ب.ظ